Shloka 14
तद् दृष्टवा लब्धकाम: स मनसा पाण्डुनन्दन: । वनवासपरिक्लिष्टां जगाम मनसा प्रियाम्,उस वनको देखकर पाण्डुनन्दन भीमने मन-ही-मन यह अनुभव किया कि मेरा मनोरथ पूर्ण हो गया। फिर उन्हें वनवासके क्लेशोंसे पीड़ित अपनी प्रियतमा द्रौपदीकी याद आ गयी
tad dṛṣṭvā labdhakāmaḥ sa manasā pāṇḍunandanaḥ | vanavāsaparikliṣṭāṃ jagāma manasā priyām ||
Thấy vậy, Bhīmasena—con của Pāṇḍu—tự nhủ trong lòng rằng sở nguyện đã thành. Rồi tâm trí chàng hướng về Draupadī yêu dấu, người đã hao mòn vì những khổ nhọc của đời lưu đày nơi rừng thẳm—từ niềm đắc chí trước mắt chuyển sang nỗi nhớ thương đầy trắc ẩn và bổn phận chung.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when one’s immediate objective is achieved, dharmic character is shown by turning the mind toward those who bear hardship—remembering and caring for loved ones suffering in exile, and letting success deepen responsibility rather than pride.
After witnessing a sight/event that convinces him his aim is accomplished, the Pāṇḍava (identified in the given context as Bhīma) inwardly reflects and then remembers Draupadī, who is distressed by the rigors of forest exile.