Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
स्वागतं सर्वथैवेह तवाद्य मनुजर्षभ । इमान्यमृतकल्पानि मूलानि च फलानि च,मानवशिरोमणे! आज यहाँ सब प्रकारसे तुम्हारा स्वागत है। ये अमृतके समान मीठे फल-मूल खाकर यहींसे लौट जाओ, अन्यथा व्यर्थ ही तुम्हारे प्राण संकटमें पड़ जायाँगे। नरपुंगव! यदि मेरा कथन हितकर जान पड़े तो इसे अवश्य मानो
svāgataṁ sarvathaiveha tavādya manujarṣabha | imāny amṛtakalpāni mūlāni ca phalāni ca, mānavaśiromaṇe! ājya iha sarvaprakāreṇa tumhārā svāgata hai | ye amṛtake samāna mīṭhe phala-mūla khākara yahīṁse lauṭa jāo, anyathā vyartha hī tumhāre prāṇa saṅkaṭameṁ paṛa jāyāṁge | narapuṅgava! yadi merā kathana hitakara jān paṛe to ise avaśya māno
Vaiśampāyana nói: “Hôm nay, tại đây, ta xin đón tiếp ngươi đủ mọi bề, hỡi bậc nhất trong loài người. Đây là rễ và quả, ngọt như cam lộ, hỡi viên ngọc của nhân gian. Hãy dùng rồi quay về từ chốn này; bằng không, sinh mạng ngươi có thể lâm nguy một cách uổng phí. Hỡi trượng phu bậc nhất—nếu lời ta có vẻ lợi ích, hãy nhất định thuận theo.”
वैशम्पायन उवाच
Offer hospitality and give timely, welfare-oriented counsel: accept what sustains life (simple forest food) and avoid needless risk; heeding beneficial advice is presented as a mark of wisdom and dharma.
The narrator reports a speaker welcoming a heroic visitor, offering nectar-like roots and fruits, and urging him to turn back after eating, warning that proceeding further would place his life in unnecessary danger.