Shloka 80
Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
अपश्यद् वदनं तस्य रश्मिवन्तमिवोडुपम् | वदनाभ्यन्तरगतै: शुक्लैर्दन्तैरलंकृतम्,उनके ओठ छोटे थे। जीभ और मुखका रंग ताँबेके समान था। कान भी लाल रंगके ही थे और भौंहें चजचल हो रही थीं। उनके खुले हुए मुखमें श्वेत चमकते हुए दाँत और दाढ़ें अपने सफेद और तीखे अग्रभागके द्वारा अत्यन्त शोभा पा रही थीं। इन सबके कारण उनका मुख किरणोंसे प्रकाशित चन्द्रमाके समान दिखायी देता था। मुखके भीतरकी श्वेत दन्तावलि उसकी शोभा बढ़ानेके लिये आभूषणका काम दे रही थी
apaśyad vadanaṁ tasya raśmivantam ivodupam | vadanābhyantaragataiḥ śuklair dantair alaṅkṛtam ||
Vaiśampāyana nói: Hắn nhìn thấy gương mặt của kẻ ấy, rực rỡ như vầng trăng tỏa tia. Gương mặt ấy được điểm trang bởi những chiếc răng trắng nằm trong miệng; ánh trắng ấy càng làm tăng vẻ kinh hãi và huy hoàng của dung nhan—một hình ảnh về sự hiện diện lạ lùng, gần như siêu phàm, giữa câu chuyện nơi rừng thẳm.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily conveys a literary-ethical cue: outward radiance and ordered beauty are used in epic poetry to signal a being’s extraordinary nature and to prepare the listener for a consequential encounter. It invites discernment—appearance can indicate power or auspiciousness, but the narrative context must guide moral judgment.
The narrator describes someone being seen: the observer notices a face shining like the moon, with bright white teeth within the mouth serving as an ornament. It is a vivid physical portrayal meant to emphasize striking presence at this point in the Vana Parva story.