Shloka 44
आलोकयमन्तो मैनाकं नानाद्विजगणायुतम् । हिरण्यशिखरं चैव तच्च बिन्दुसर: शिवम्,वहाँ सुवर्णमय शिखरोंसे सुशोभित और अनेक प्रकारके पक्षियोंसे युक्त मैनाक पर्वत था। वहीं शीतल जलसे सुशोभित बिन्दुसर नामक तालाब था। वह सब देखते हुए पाण्डव द्रौपदीके साथ उस मनोहर उत्तम वनमें विचरने लगे, जो सभी ऋतुओंके फूलोंसे सुशोभित हो रहा था
ālokayamanto mainākaṃ nānā-dvija-gaṇāyutam | hiraṇya-śikharaṃ caiva tac ca bindu-saraḥ śivam ||
Nhìn quanh, họ thấy núi Maināka—đỉnh núi ánh vàng, chim muông muôn loài tụ hội. Ở đó còn có hồ cát tường tên Bindusaras, đẹp bởi làn nước mát. Thấy vậy, các Pāṇḍava cùng Draupadī bắt đầu dạo bước trong khu rừng tuyệt mỹ, rực rỡ hoa nở của mọi mùa.
घटोत्कच उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, even in hardship (forest exile), one should maintain composure and move in harmony with the world—recognizing auspiciousness and beauty without attachment. It frames the Pāṇḍavas’ wandering as disciplined endurance rather than mere suffering.
The scene describes the Pāṇḍavas and Draupadī observing Mount Maināka and the cool, auspicious lake Bindusaras, then roaming in a charming forest blooming in every season—setting a serene backdrop within the Vana Parva journey.