Shloka 14
Ghaṭotkaca’s Conveyance to Badarī and Entry into the Nara-Nārāyaṇa Āśrama (घटोत्कच-वाहनम्; नरनारायणाश्रम-प्रवेशः)
तत् सर्वमनवाप्येयं श्रमशोकाध्वकर्शिता । शेते निपतिता भूमौ पापस्य मम कर्मभि:,इसके पिता राजा द्रुपदने इस विशाललोचना द्रौपदीको यह कहकर हमें प्रदान किया था कि “कल्याणि! तुम पाण्डवोंको पतिरूपमें पाकर सुखी होगी।' परंतु मुझ पापीकी करतूतोंसे वह सब न पाकर यह परिश्रम, शोक और मार्गके कष्टसे कृश होकर आज पृथ्वीपर पड़ी सो रही है
tat sarvam anavāpye’yaṁ śrama-śokādhva-karśitā | śete nipatitā bhūmau pāpasya mama karmabhiḥ ||
Yudhiṣṭhira nói: “Chẳng đạt được chút hạnh phúc nào như lời hứa, nàng—hao mòn bởi nhọc nhằn, sầu khổ và gian truân đường dài—đã ngã xuống nằm trên mặt đất. Đó chính là hậu quả từ những việc tội lỗi của ta.”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights moral accountability: a leader (Yudhiṣṭhira) interprets the suffering of the innocent (Draupadī) as the fruit of his own wrongful actions, emphasizing responsibility, remorse, and the ethical weight of one’s choices.
During the forest-exile context, Yudhiṣṭhira sees Draupadī exhausted by travel and grief, lying on the ground. He laments that she has not gained the happiness once envisioned and blames his own deeds for her present hardship.