Shloka 2
Dhanañjaya-viraha-śoka and the Resolve to Enter Gandhamādana (धनंजय-विरह-शोकः गन्धमादन-प्रवेश-संकल्पश्च)
दुर्बला: क्लेशिता: स्मेति यद् ब्रुवामेतरेतरम् । अशक्येडपि व्रजामो यद् धनंजयदिदृक्षया,यद्यपि हमलोग दुर्बल हैं, क्लेशमें पड़े हुए हैं, तथापि जो एक-दूसरेसे उत्साहपूर्वक बातें करते हैं और जहाँ जाना सम्भव नहीं उस मार्गपर भी आगे बढ़ते जा रहे हैं, उसमें एक ही कारण है, हम सबके हृदयमें अर्जुनको देखनेके लिये प्रबल उत्कण्ठा है
Yudhiṣṭhira uvāca: durbalāḥ kleśitāḥ sma iti yad bruvāma etaretaram | aśakye 'pi vrajāmo yad dhanañjaya-didṛkṣayā ||
Yudhiṣṭhira nói: “Dẫu chúng ta yếu đuối và bị khổ nạn bủa vây, ta vẫn khích lệ nhau bằng những lời làm ấm lòng; và dẫu con đường tưởng như không thể, ta vẫn cứ tiến bước. Chỉ có một nguyên do: trong tim tất cả chúng ta là nỗi khao khát mãnh liệt được gặp Arjuna (Dhanañjaya).”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Even when strength is depleted and circumstances appear impossible, shared encouragement and a noble, love-filled purpose can sustain perseverance; here, fraternal devotion and hope become the moral energy that keeps one moving forward.
Yudhiṣṭhira reflects on the Pandavas’ condition—weak and suffering—yet notes that they continue onward and uplift one another. He explains that their driving motivation is an intense eagerness to see Arjuna (Dhanañjaya).