Shloka 15
सोमक उवाच पुण्यान्न कामये लोकानृते<हं ब्रह्मवादिनम् । इच्छाम्यहमनेनैव सह वस्तुं सुरालये,सोमक बोले--धर्मराज! मैं अपने वेदवेत्ता पुरोहितके बिना पुण्यलोकोंमें जानेकी इच्छा नहीं रखता। स्वर्गलोक हो या नरक--मैं कहीं भी इन्हींके साथ रहना चाहता हूँ। देव! मेरे पुण्यकर्मोंपर इनका मेरे समान ही अधिकार है। हम दोनोंको यह पुण्य और पापका फल समानरूपसे मिलना चाहिये
Somaka uvāca: puṇyān na kāmaye lokān ṛte ’haṃ brahmavādinam | icchāmy aham anenaiva saha vastuṃ surālaye ||
Somaka thưa: “Tâu Dharmarāja, ta không ham những cõi phúc nếu phải đến đó mà không có vị thầy Bà-la-môn của ta—người thông Veda và nói lời chân lý thánh. Ta chỉ muốn ở cùng ngài ấy—dẫu là nơi cung điện chư thiên. Bởi mọi công đức ta tích lũy, ngài ấy cũng có phần ngang ta; vậy quả của cả thiện lẫn ác nên đến với chúng ta như nhau.”
सोमक उवाच
Educational Q&A
Somaka asserts an ethical ideal of gratitude and shared moral destiny: spiritual merit is not merely personal property but can be morally owed to those who enabled one’s dharma—here, the Brahmin teacher/priest. He values companionship and loyalty over solitary enjoyment of heaven, implying that true righteousness includes honoring one’s benefactors and accepting shared consequences.
Somaka speaks to a revered interlocutor (addressed as a dharmic authority in the surrounding narrative) and declares that he refuses to accept heavenly reward if his Brahmin teacher cannot accompany him. He asks that both should dwell together in heaven and that the fruits of virtue and sin be apportioned equally between them, emphasizing the teacher’s equal stake in his religious merit.