Shloka 7
सोमक–जन्तु उपाख्यानम्
Somaka–Jantu Exemplar: The Quest for a Hundred Sons
ततस्ता मातर: सर्वा: प्राक्रोशन् भृशदु:खिता: । प्रवार्य जन्तुं सहसा स शब्दस्तुमुलो5भवत्,इससे उसकी सब माताएँ भी सहसा जनन््तुके शरीरसे चींटीको हटाकर अत्यन्त दुखी हो जोर-जोरसे रोने लगीं। उनके रोदनकी वह सम्मिलित ध्वनि बड़ी भयंकर प्रतीत हुई
tatas tā mātaraḥ sarvāḥ prākrośan bhṛśa-duḥkhitāḥ | pravārya jantuṁ sahasā sa śabdas tumulo 'bhavat ||
Thấy vậy, tất cả các bà mẹ đều bật tiếng kêu khóc, đau đớn khôn cùng. Họ vội gạt con vật nhỏ khỏi thân thể đứa trẻ, và tiếng than khóc hợp lại thành một âm vang cuồng loạn, rợn người.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights compassionate vigilance: even a minor threat to a helpless being calls forth immediate protective action, and it portrays the ethical impulse to prevent harm (ahiṁsā) alongside the natural duty of care.
All the mothers, seeing a small creature on the child’s body, quickly remove it and then cry out in intense sorrow; their combined lament becomes a loud, fearsome uproar.