Shloka 34
Ṛśyaśṛṅgopākhyāna-praveśaḥ — Lomāśa narrates the origins of Ṛśyaśṛṅga and the Anga drought (ऋश्यशृङ्गोपाख्यान-प्रवेशः)
महाह्द समासाद्य काश्यपस्तपसि स्थित: । दीर्घकालं परिश्रानन््त ऋषि: स देवसम्मित:,कश्यपगोत्रीय विभाण्डक मुनि देवताओंके समान सुन्दर थे। वे एक बहुत बड़े कुण्डमें प्रविष्ट होकर तपस्या करने लगे। उन्होंने दीर्घकालतक महान् क्लेश सहन किया
mahāhradaṃ samāsādya kāśyapas tapasi sthitaḥ | dīrghakālaṃ pariśrānto ṛṣiḥ sa devasammitaḥ ||
Đến một hồ nước mênh mông, hiền thánh Kāśyapa bước vào khổ hạnh nghiêm mật tại đó. Suốt thời gian dài, bậc ṛṣi được tôn kính như ngang hàng chư thiên ấy chịu đựng nhọc nhằn khắc nghiệt, vẫn một lòng kiên định trong hạnh tu.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas as a dharmic discipline: sustained effort, restraint, and willingness to bear hardship for a higher spiritual aim. Ethical strength is shown not by ease, but by steadfastness over time.
A revered sage named Kāśyapa reaches a large lake and undertakes prolonged austerities there, enduring fatigue and hardship while remaining firmly established in penance.