Shloka 3
गङ्गाधारणम् (Gaṅgādhāraṇa) — Śiva Bears the Descent of Gaṅgā
स राज्यं सचिवे न्यस्य हृदयेन विदूयता । जगाम हिमवत्पाश्वं तपस्तप्तुं नरेश्वर,नरेश्वरर! उन महाबाहुने जब यह सुना कि महात्मा कपिलद्दधारा हमारे (साठ हजार) पितरोंकी भयंकर मृत्यु हुई है और वे स्वर्गप्राप्तिसे वंचित रह गये हैं तब उन्होंने व्यथित हृदयसे अपना राज्य मन्त्रीको सौंप दिया और स्वयं हिमालयके शिखरपर तपस्या करनेके लिये प्रस्थान किया
sa rājyaṃ sacive nyasya hṛdayena vidūyatā | jagāma himavat-pārśvaṃ tapas taptuṃ nareśvara ||
Lomaśa nói: Với trái tim bị xé nát bởi sầu đau, nhà vua giao vương quốc cho đại thần rồi đi về sườn núi Hi Mã Lạp Sơn để tu khổ hạnh. Nghe rằng đại hiền Kapila đã khiến (sáu vạn) tổ tiên của mình chết thảm và bị ngăn khỏi cõi trời, vị vua tay mạnh ấy gạt việc triều chính trước mắt sang một bên, lên đường làm tapas để tìm phương cứu chuộc.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights responsible kingship and dharma: when confronted with a grave ancestral calamity, the ruler does not cling to power but delegates governance and turns to tapas as a higher, disciplined means to seek restitution and uplift for the ancestors. It underscores pitṛ-dharma (duty toward forefathers) and the ethical priority of inner resolve over royal comfort.
After hearing that the sage Kapila has caused the terrible death of his forefathers (the famed sixty thousand) and that they are barred from heaven, the king—deeply distressed—hands over the kingdom to his minister and goes to the Himālaya to perform austerities, aiming to find a remedy through ascetic effort.