Shloka 16
देव–विष्णु–संवादः । कालेयगणस्य समुद्राश्रयः । अगस्त्योपसर्पणम्
Devas and Viṣṇu on the Kāleyas; Approach to Agastya
तस्मिन् हते दैत्यवरे भयार्त: शक्र: प्रदुद्राव सर: प्रवेष्टम् । वज्ं स मेने न कराद् विमुक्तं वृत्रं भयाच्चापि हतं न मेने,महादैत्य वृत्रके मारे जानेपर भी इन्द्र भयसे पीड़ित हो (छिपनेकी इच्छासे) तालाबमें प्रवेश करने दौड़े। उन्हें भयके कारण यह विश्वास नहीं होता था कि वज्र मेरे हाथसे छूट चुका है और वृत्रासुर भी अवश्य मारा गया है
tasmin hate daityavare bhayārtaḥ śakraḥ pradudrāva saraḥ praveṣṭum | vajraṃ sa mene na karād vimuktaṃ vṛtraṃ bhayāccāpi hataṃ na mene ||
Khi kẻ đứng đầu loài Dānavas ấy đã bị giết, Śakra (Indra) vì sợ hãi mà bấn loạn, chạy vội đến một hồ nước để ẩn mình. Trong cơn hoảng loạn, ngài không thể tin rằng chày sét vajra đã thật sự rời khỏi tay mình; và cũng vì nỗi sợ ấy, ngài không dám chắc rằng Vṛtra quả đã bị diệt. Câu chuyện cho thấy: ngay cả một chiến công cũng có thể bị mây mù nội tâm che phủ, và nỗi sợ có thể làm méo mó nhận thức cùng sự vững tin vào lẽ phải.
लोगश उवाच
Educational Q&A
Fear can persist even after success and can distort perception; ethical and psychological clarity may not automatically follow a violent victory, so inner steadiness and discernment are needed.
After the demon-chief Vṛtra is slain, Indra—still terrified—rushes to hide in a lake, doubting whether he truly released the vajra and whether Vṛtra is really dead.