Shloka 105
सुवर्णपत्राश्न पतन्ति पश्चाद् दृष्टवा रथं श्वेतहयप्रयुक्तम् अहं होकः पार्थिवान् सर्वयोधान् शरान् वर्षन् मृत्युलोक॑ नयेयम्,'श्वेत घोड़ोंसे जुते हुए मेरे रथको देखकर सुवर्ण-पत्र नामक पक्षी पीछेसे टूटे पड़ते हैं। इससे जान पड़ता है, मैं अकेला बाणोंकी वर्षा करके समस्त राजाओं और योद्धाओंको यमलोक पहुँचा दूँगा
savar47apatr01bn01 patanti pabc01d d563636d63v01 ratha bveta-haya-prayuktam | aha ho4563 p01rthiv01n sarva-yodh01n 5bar01n var 63an m5tyu-loka nayeyam ||
Sañjaya nói: “Khi thấy chiến xa của ta thắng những con ngựa trắng, loài chim gọi là Suvarṇapatra lao xuống từ phía sau. Từ điềm ấy, dường như ta, chỉ một mình, sẽ trút mưa tên và đưa hết thảy các vua chúa cùng chiến sĩ đến cõi Thần Chết.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the war-ethos of confidence and intimidation, framed through omens: a warrior interprets a striking sign (birds swooping at the chariot) as confirmation of impending slaughter. Ethically, it reflects how martial pride can read fate as license for violence, a recurring tension in the Mahabharata between kshatriya duty and the human cost of war.
Sanjaya reports a speaker's boast: seeing the chariot drawn by white horses, Suvar47apatra birds swoop from behind, taken as an omen. The speaker concludes that he will single-handedly rain arrows and send kings and warriors to the realm of Death.