अम्बा–राम–भीष्म संवादः
Amba–Rama–Bhishma Dialogue on Vow and Refuge
'भुगुनन्दन परशुराम! जहाँ पूर्वकालमें अपने पिताको अंजलि-दान देकर आपने आत्मशुद्धिका अनुभव किया था, वहीं मैं भी आपको मारकर आत्मशुद्धि करूँगा ।। तत्र राम समागच्छ त्वरितं युद्धदुर्मद । व्यपनेष्यामि ते दर्प पौराणं ब्राह्मणब्रुव,“ब्राह्मण कहलानेवाले रणदुर्मद राम! आप तुरंत कुरुक्षेत्रमें पधारिये। मैं वहीं आकर आपके पुरातन दर्पका दलन करूँगा'
bhṛgunandana paraśurāma! yatra pūrvakāle svapitaraṃ añjali-dānaṃ kṛtvā tvayā ātmaśuddhir anubhūtā, tatraiva aham api tvāṃ hatvā ātmaśuddhiṃ kariṣyāmi. tatra rāma samāgaccha tvaritaṃ yuddha-durmada. vyapaneṣyāmi te darpaṃ paurāṇaṃ brāhmaṇa-bruva.
“Hỡi hậu duệ Bhṛgu, Paraśurāma! Ngay tại nơi mà thuở xưa ngươi đã cảm thấy sự thanh tẩy nội tâm sau khi chắp tay dâng lễ rưới nước cho cha mình, tại đó ta cũng sẽ được thanh tẩy—bằng cách giết ngươi. Hãy đến đó lập tức, hỡi Rāma say men chiến trận. Ta sẽ nghiền nát niềm kiêu mạn cổ xưa của ngươi, kẻ chỉ tự xưng là Bà-la-môn.”
राम उवाच
The verse contrasts mere religious status with ethical conduct: pride and violent self-justification are condemned through the taunt “brāhmaṇa-bruva,” implying that true brahminhood is defined by restraint and virtue, not by lineage or claims. It also shows how the language of ‘purification’ can be invoked to rationalize aggression, inviting reflection on dharma versus personal vendetta.
Rāma issues a direct challenge to Paraśurāma, summoning him to Kurukṣetra for combat. He recalls a past episode associated with Paraśurāma’s ritual offering to his father and declares that he will achieve his own ‘purification’ by killing Paraśurāma there, while promising to shatter Paraśurāma’s long-held arrogance.