Shloka 142
उद्योगपर्व — अध्याय १४१: कर्ण–कृष्णसंवादः, उत्पात-स्वप्न-लक्षणानि
Karna–Krishna Dialogue: Omens and Dream-Signs
दुर्योधनके वशमें रहनेवाले जितने राजा और राजकुमार हैं, वे शस्त्रोंद्वारा मृत्युको प्राप्त होकर उत्तम गति लाभ करेंगे ।। इति श्रीमहाभारते उद्योगपर्वणि भगवद्यानपर्वणि कर्णोपनिवादे भगवद्धाक्ये द्विचत्वारिंशदधिकशततमो< ध्याय:,इस प्रकार श्रीमह्ाभारत उद्योगपर्वके अन्तर्गत भगवद्यानपर्वमें कर्णके द्वारा अपने अभिप्रायनिवेदनके प्रसंगरें भगवद्वाक्यविषयक एक सौ बयालीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
duryodhanake vaśaṃ meṃ rahanevāle jitane rājā aura rājakuṃvara haiṃ, ve śastroṃdvārā mṛtyuko prāpta hokara uttama gati lābha kareṃge || iti śrīmahābhārate udyogaparvaṇi bhagavadyānaparvaṇi karṇopanivāde bhagavaddhākye dvicatvāriṃśadadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ |
Sañjaya nói: “Tất cả các vua chúa và vương tử còn ở dưới sự khống chế của Duryodhana sẽ chết bởi binh khí, và nhờ cái chết ấy họ sẽ đạt đến một cảnh giới cao hơn.” Như vậy kết thúc chương thứ một trăm bốn mươi hai của Udyoga Parva trong Mahābhārata, thuộc phần Bhagavad-yāna, trong bối cảnh Karṇa trình bày ý định của mình, chương nói về lời phán của Đấng Tối Thượng.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames the tragic consequence of wrongful political allegiance: those bound to Duryodhana’s domination will fall in armed conflict, yet their death in the great war is presented as leading to an elevated posthumous state—highlighting the Mahabharata’s tension between moral error in life and the complex, sometimes redemptive, outcomes of destiny and karma.
Sanjaya reports a concluding pronouncement within the Bhagavad-yana (Krishna’s peace mission) context, tied to Karna’s declaration of intent. It functions as a closing summary: the allied kings and princes under Duryodhana are foretold to die by weapons and attain a higher destiny, and the chapter colophon marks the end of the adhyaya.