Shloka 12
Nahuṣa Abhiṣeka and the Crisis of Restraint (नहुषाभिषेकः—दमभ्रंशः)
कैलासे हिमवत्पृष्ठे मन्दरे श्वेतपर्वते । सहो महेन्द्रे मलये समुद्रेषु सरित्सु च,देवराज नहुष सम्पूर्ण देवोद्यानोंमें, नन्दनवनके उपवनोंमें, कैलासमें, हिमालयके शिखरपर, मन्दराचल, श्वेतगिरि, सहा, महेन्द्र तथा मलयपर्वतपर एवं समुद्रों और सरिताओंमें, अप्सराओं तथा देवकन्याओंके साथ भाँति-भाँतिकी क्रीड़ाएँ करते थे, कानों और मनको आकर्षित करनेवाली नाना प्रकारकी दिव्य कथाएँ सुनते थे तथा सब प्रकारके वाद्यों और मधुर स्वरसे गाये जानेवाले गीतोंका आनन्द लेते थे
kailāse himavatpṛṣṭhe mandare śvetaparvate | sahā mahendre malaye samudreṣu saritsu ca ||
Śalya nói: “Trên núi Kailāsa, trên những đỉnh cao của Himavat, trên Mandara và Núi Trắng, trên Sahya, Mahendra và Malaya, lại cả giữa các đại dương và sông ngòi—vua Nahuṣa, giữa những vườn lạc uyển trọn vẹn của chư thiên và các lâm viên của Nandana, đã vui đùa muôn cách cùng các apsaras và những tiên nữ. Người lắng nghe vô số chuyện thần diệu làm say lòng tai mắt, và hưởng những khúc ca êm ngọt được hát theo mọi loại nhạc khí.”
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the allure of celestial pleasure—gardens, music, stories, and companionship—implicitly warning that even exalted power and refined enjoyment can distract a ruler from restraint and dharma. It sets up an ethical contrast between indulgence and disciplined kingship.
Śalya describes King Nahuṣa moving through famed divine mountains, oceans, and rivers, enjoying the gods’ pleasure-groves (especially Nandana), sporting with apsarases and celestial maidens, and delighting in divine tales and music—an image of peak prosperity and indulgence in a heavenly setting.