Shloka 93
वेदे रामायणे पुण्ये भारते भरतर्षभ । आदी चान्ते च मध्ये च हरि: सर्वत्र गीयते,भरतश्रेष्ठ! वेद, रामायण तथा पवित्र महाभारतके आदि, मध्य एवं अन्तमें सर्वत्र भगवान् श्रीहरिका ही गान किया जाता है
vede rāmāyaṇe puṇye bhārate bharatarṣabha | ādau cānte ca madhye ca hariḥ sarvatra gīyate ||
Vaiśampāyana nói: “Hỡi bậc hùng tráng trong dòng Bharata, trong các Veda, trong Rāmāyaṇa thiêng liêng, và trong Mahābhārata—ở phần đầu, phần giữa, và phần cuối—Hari đều được ca tụng khắp nơi.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
That the Vedas and the two great epics ultimately converge on the same spiritual center: Hari (the Supreme Lord) is to be remembered and praised throughout. Ethical life (dharma) is presented as culminating in devotion and God-centered understanding.
In the Svargārohaṇa context, Vaiśampāyana offers a reflective, summative observation about the overarching message of revered scriptures, emphasizing that across their structure—beginning, middle, and end—the glorification of Hari is pervasive.