धिगस्तु क्षात्रमाचारं धिगस्तु बलपौरुषम् | धिगस्त्वमर्ष येनेमामापदं गमिता वयम्,क्षत्रियोंक आचार, बल, पुरुषार्थ और अमर्षको धिक््कार है! जिनके कारण हम ऐसी विपत्तिमें पड़ गये
dhig astu kṣātram ācāraṃ dhig astu balapauruṣam | dhig astv amarṣo yenemām āpadaṃ gamitā vayam ||
Yudhiṣṭhira nói: “Thật đáng hổ thẹn cho đạo lý của kṣatriya; đáng hổ thẹn cho sức mạnh và khí phách nam nhi; đáng hổ thẹn cho cơn giận không biết nhẫn nhịn—chính nó đã xô chúng ta vào tai ương này.”
युधिछिर उवाच
The verse highlights moral recoil after violence: Yudhiṣṭhira denounces the warrior code, brute strength, and especially amarṣa (unforbearing anger) as causes that propel people into disaster. It frames anger and pride in prowess as ethically dangerous forces that can eclipse discernment and dharma.
In Śānti Parva, after the devastation of the Kurukṣetra war, Yudhiṣṭhira speaks in grief and self-reproach. Here he laments that adherence to martial norms and the surge of wrath have led ‘us’ into calamity—expressing a turning away from triumphalism toward reflection, restraint, and the search for peace (śānti).