युधिष्ठिर महाबाहो नैनं शोचितुम्सि । जहि शोकं महाप्राज्ञ शुणु चेदं वचो मम,“महाबाहु युधिष्ठिर! तुम्हें कर्णके लिये शोक नहीं करना चाहिये। महामते! शोक छोड़ो और मेरी यह बात सुनो
vaiśampāyana uvāca | yudhiṣṭhira mahābāho nainaṃ śocitुम arhasi | jahi śokaṃ mahāprājña śṛṇu cedaṃ vaco mama ||
Vaiśampāyana nói: “Hỡi Yudhiṣṭhira, bậc dũng lực! Con chớ nên than khóc vì người ấy. Hỡi bậc đại trí, hãy gạt bỏ sầu não và lắng nghe lời mẹ nói.”
वैशम्पायन उवाच
Grief should not be allowed to overwhelm discernment; one must set aside sorrow and become receptive to wise counsel, especially when reflecting on duty and consequences after great loss.
In the Śānti Parva’s post-war setting, Vaiśampāyana addresses Yudhiṣṭhira, urging him to stop lamenting (here, for Karṇa) and to listen, signaling the start of instructive guidance meant to steady the king’s mind.