Shloka 353
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
परं पञ्चाशतं नार्यो वारमुख्या: समाद्रवन् । वहाँ उनके लिये सुन्दर आसन बताकर राजमन्त्री पुन: प्रमदावनसे बाहर निकल आये। मन्त्रीके जाते ही पचास प्रमुख वारांगनाएँ शुकदेवजीके पास दौड़ी आयीं। उनकी वेश-भूषा बड़ी मनोहारिणी थी। वे सब-की-सब देखनेमें परम सुन्दरी और नवयुवती थीं। वे सुरम्य कटिप्रदेशसे सुशोभित थीं। उनके सुन्दर अंगोंपर लाल रंगकी महीन साड़ियाँ शोभा पा रही थीं। तपाये हुए सुवर्णके आभूषण उनका सौन्दर्य बढ़ा रहे थे। वे बातचीत करनेमें कुशल और नाचने-गानेकी कलामें बड़ी प्रवीण थीं। उनका रूप अप्सराओंके समान था
paraṁ pañcāśataṁ nāryo vāramukhyāḥ samādravan |
Bhīṣma nói: “Rồi năm mươi kỹ nữ hàng đầu vội vã tiến đến. Sau khi vị đại thần chỉ cho ngài một chỗ ngồi đẹp và rời khỏi vườn hoan lạc, những người nữ ấy—y phục trang sức quyến rũ, tuổi xuân phơi phới, nhan sắc tuyệt trần—đến gần Śukadeva. Eo thon mềm mại, tứ chi được tôn lên bởi những dải lụa đỏ mỏng nhẹ; trang sức như vàng tinh luyện càng làm tăng vẻ diễm lệ. Khéo lời đối đáp, tinh thông múa hát, họ tựa các apsaras: nói năng với nụ cười dịu, hiểu thấu tâm ý người khác, và được rèn luyện trong nghệ thuật quyến dụ ái tình cùng nhiều môn tao nhã.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the height of cultivated sensual attraction—beauty, ornaments, arts, and social charm—so that the listener can recognize how dharma and inner steadiness are tested not only by crude desire but by refined, socially sanctioned pleasures. The implied ethical point is that true self-mastery remains unshaken even when temptation is presented in its most alluring form.
A royal minister arranges a seat and exits the pleasure-grove. Immediately, fifty leading courtesans rush to Śukadeva, described in detail as youthful, exquisitely dressed, ornamented, and skilled in conversation, music, and dance—setting the scene for a deliberate encounter meant to entice or test him.