Shloka 9
अहःसु गण्यमानेषु क्षीयमाणे तथा55युषि | जीविते लिख्यमाने च किमुत्थाय न धावसि,तुम्हारी आयुके दिन गिने जा रहे हैं। आयु क्षीण होती जा रही है और जीवन मानो कहीं लिखा जा रहा है (समाप्त हो रहा है)। फिर तुम उठकर भागते क्यों नहीं हो? (शीघ्रतापूर्वक कर्तव्यपालनमें लग क्यों नहीं जाते हो?)
ahaḥsu gaṇyamāneṣu kṣīyamāṇe tathāyuṣi | jīvite likhyamāne ca kim utthāya na dhāvasi ||
Vyāsa nói: “Ngày tháng đang bị đếm dần, thọ mạng của ngươi cũng mòn đi từng chút—đến nỗi chính mạng sống như thể đang được ghi chép, kiểm đếm để tiến về tận cùng—cớ sao ngươi không đứng dậy mà chạy? Cớ sao không gấp rút làm điều phải làm, trước khi thời gian cạn hết?”
व्यास उवाच
Educational Q&A
Time relentlessly reduces one’s lifespan; therefore one should not remain idle or complacent. The verse urges immediate, energetic engagement in one’s dharma—right action and duty—before life is exhausted.
Vyāsa admonishes the listener with a vivid image: days are being counted, life is diminishing, and one’s remaining life is as if being recorded toward its end. He presses the hearer to ‘rise and run’—to act promptly and responsibly rather than delay.