Shloka 22
राजधर्मः, दण्डनीतिः, कर्तृत्व-विचारः च
Royal Duty, Lawful Discipline, and the Question of Agency
एवमप्यशुभं कर्म कर्मणस्तत्फलात्मकम् | त्यज त्वं राजशार्दूल मैवं शोके मन: कृथा:,भारत! नृपश्रेष्ठ) यदि कहो कि यह सब माननेपर भी लोकमें कर्मोंकी आवृत्ति होती ही है--लोग कर्म करते और उनके शुभाशुभ फलोंको पाते ही हैं--ऐसा मेरा मत है; तो इसके उत्तरमें निवेदन है कि इस दशामें भी जिस कर्मके कारण उसके फलरूपसे अशुभकी प्राप्ति होती है, उस पापमूलक कर्मको ही तुम त्याग दो। अपने मनको शोकमें न डुबाओ
evam apy aśubhaṁ karma karmaṇas tat-phalātmakam | tyaja tvaṁ rājaśārdūla maiva śoke manaḥ kṛthāḥ ||
Vyāsa nói: “Dẫu vậy, nếu một hành động tự bản tính đã gắn liền với chính quả của nó—đưa đến quả bất tường—thì hãy từ bỏ việc bất thiện ấy. Hỡi bậc hùng vương như hổ, chớ để tâm mình chìm trong sầu khổ.”
व्यास उवाच
Educational Q&A
If an action predictably yields harmful or inauspicious results, one should renounce that action itself; ethical restraint is the remedy, and grief should not be allowed to overwhelm the mind.
Vyāsa addresses a king (likely Yudhiṣṭhira in the Śānti context), counseling him amid sorrow: rather than lamenting the inevitability of karmic consequences, he should avoid the specific unwholesome deeds that generate suffering.