Shloka 2
यदेतज्जायते5पत्यं स एवायमिति श्रुति: । कथं ब्राह्मणतो जातो विशेषग्रहणं गत:,श्रुति कहती है कि जिससे यह संतान उत्पन्न होती है, तद्रूप ही समझी जाती है अर्थात् संततिके रूपमें जन्मदाता पिता ही नूतन जन्म धारण करता है। ऐसी दशामें प्रारम्भमें ब्रह्माजीसे उत्पन्न हुए ब्राह्मणोंसे ही सबका जन्म हुआ है, तब उनकी क्षत्रिय आदि विशेष संज्ञा कैसे हो गयी?
Janaka uvāca: yad etaj jāyate 'patyaṃ sa evāyam iti śrutiḥ | kathaṃ brāhmaṇato jāto viśeṣa-grahaṇaṃ gataḥ ||
Vua Janaka thưa: “Kinh điển (Śruti) nói rằng: ‘Đứa con sinh ra chính là người ấy (đấng sinh thành).’ Nếu vậy, khi muôn loài thuở ban sơ đều phát sinh từ các Bà-la-môn do Phạm Thiên (Brahmā) sinh ra, thì vì sao con người lại mang những danh xưng phân loại khác nhau như Sát-đế-lỵ và các hạng khác?”
जनक उवाच
Educational Q&A
The verse frames a philosophical problem: if scripture treats progeny as a continuation of the progenitor, and if early creation is traced to Brahmā and the primordial Brāhmaṇas, then the later emergence of distinct social-ritual identities (Kṣatriya etc.) requires explanation—inviting discussion of varṇa as based on qualities, conduct, and function rather than mere origin.
King Janaka challenges a doctrinal point using śruti: he cites a scriptural statement about identity/continuity through offspring and then asks how, given an originally common source, differentiated varṇa-designations arose. This sets up the ensuing teaching in the dialogue on social order and dharma.