Shloka 111
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
गयं॑ चामूर्तरयसं मृतं शुश्रुम संजय । यः स वर्षशतं राजा हुतशिष्टाशनो5भवत्,“सूंजय! सुननेमें आया है कि अमूर्तरयाके पुत्र राजा गयकी भी मृत्यु हुई थी। उन्होंने सौ वर्षोतक होमसे अवशिष्ट अन्नका ही भोजन किया
gayaṃ cāmūrtarayasaṃ mṛtaṃ śuśruma saṃjaya | yaḥ sa varṣaśataṃ rājā hutaśiṣṭāśano 'bhavat ||
Vāyu nói: “Hỡi Saṃjaya, chúng ta từng nghe rằng vua Gaya, con của Amūrtarayas, cũng đã gặp cái chết. Vị vua ấy suốt trăm năm chỉ sống bằng phần cơm còn lại sau khi dâng cúng trong tế lễ—nuôi thân bằng những gì còn dư của nghi lễ thiêng.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even exemplary austerity and sacrificial discipline—such as living only on the remnants of offerings—does not exempt one from mortality; the verse underscores impermanence while holding up restraint and yajña-centered living as a model of dharmic conduct.
Vāyudeva addresses Saṃjaya and cites a remembered tradition about King Gaya, noting both his death and his extraordinary practice of subsisting for a hundred years solely on food remaining after sacrificial oblations.