Shloka 7
कालनियमः शोकशमनं च
Kāla as Regulator; Pacification of Grief
अजाश्न पृश्नयश्चैव सिकताश्चैव भारत । अरुणा: केतवश्चैव स्वाध्यायेन दिव॑ गता:,“भारत! अज, पृश्चि, सिकत, अरुण और केतु नामवाले ऋषिगणोंने तो स्वाध्यायके द्वारा ही स्वर्ग प्राप्त कर लिया था
ajāśna pṛśnyayaś caiva sikatāś caiva bhārata | aruṇāḥ ketavaś caiva svādhyāyena divaṃ gatāḥ ||
Vaiśampāyana nói: “Hỡi Bhārata! Các bậc hiền triết mang danh Ajāśna, Pṛśniya, Sikata, Aruṇa và Ketu đã đạt đến cõi trời chỉ nhờ svādhyāya—sự tự học và tụng niệm thánh điển một cách chuyên cần.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
That svādhyāya—steady self-study and recitation of sacred knowledge with discipline—can itself be a powerful, sufficient means of spiritual ascent, capable of yielding the fruit of heaven.
Vaiśampāyana, addressing the listener as ‘Bhārata’, cites exemplary sages (Ajāśna, Pṛśniya, Sikata, Aruṇa, Ketu) as precedents who reached heaven through svādhyāya alone, reinforcing a didactic point within the Śānti Parva’s instruction on dharma and right practice.