Shloka 5
भिक्षुलक्षणम्—एकचर्याः, अहिंसा, कैवल्याश्रमः
Marks of the Mendicant: Solitary Wandering, Non-Injury, and the Kaivalya-Discipline
ये चैनं॑ पक्षमाश्रित्य निवर्तन्त्यल्पमेधस: । स्वभावं कारणं ज्ञात्वा न श्रेय: प्राप्तुवन्ति ते,जो मन्दबुद्धि मानव इस नास्तिक मतका अवलम्बन करके स्वभावहीको कारण जानकर परमेश्वरकी उपासनासे निवृत्त हो जाते हैं, वे कल्याणके भागी नहीं होते
ye cainaṁ pakṣam āśritya nivartanty alpamedhasaḥ | svabhāvaṁ kāraṇaṁ jñātvā na śreyaḥ prāptuvanti te ||
Vyāsa nói: Những kẻ trí hẹp nương tựa quan điểm ấy rồi quay lưng—coi ‘tự tính’ (svabhāva) là nguyên nhân duy nhất—thì không đạt được phúc lợi chân thật. Khi phủ nhận nguyên lý tối cao chi phối và rời bỏ sự truy cầu cung kính đối với Đấng Tối Thượng, họ đánh mất con đường dẫn đến điều thiện bền lâu.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Merely attributing everything to svabhāva (nature) and abandoning reverent striving for the highest good is portrayed as an error of limited understanding; such a stance blocks śreyas—lasting welfare and spiritual good.
In the didactic discourse of Śānti Parva, Vyāsa warns against a particular doctrinal ‘side’ (pakṣa): a naturalistic/atheistic view that treats nature alone as the cause and leads people to withdraw from worship and higher pursuit; he states that such people fail to attain true well-being.