Shloka 12
कर्मविद्या-भेदः
Karma–Vidyā Distinction: Paths of Bondage and Release
अरूपमरसस्पर्शमगन्ध॑ न च मूर्तिमत् । सर्वलोकप्रणदितं खं तु तिषछति नादवत्,उसमें रूप, रस, गन्ध और स्पर्शका नाम भी नहीं रह जाता। किसी भी मूर्त पदार्थकी सत्ता नहीं रहती। जिसका शब्द सभी लोकोंमें निनादित होता था, वह आकाश ही केवल शब्द गुणसे युक्त होकर शेष रहता है
arūpam arasa-sparśam agandhaṃ na ca mūrtimat | sarva-loka-praṇaditaṃ khaṃ tu tiṣṭhati nādavat ||
Vyāsa nói: “Trong sự tan rã tối hậu, hình sắc, vị, hương và xúc chạm đều không còn; chẳng còn bất cứ thực thể hữu hình, hữu thể nào tồn tại. Điều từng vang dội khắp các cõi nay thu lại chỉ còn không gian—chỉ còn phẩm tính của âm thanh, như một tiếng vọng mà thôi.”
व्यास उवाच
Educational Q&A
All sensory qualities and embodied forms are impermanent and dissolve; ultimately only subtle principles remain. Recognizing this supports vairāgya (detachment) and steadiness in dharma, since clinging to sense-objects as lasting leads to delusion and suffering.
Vyāsa is describing a cosmological process of dissolution (pralaya): gross elements and their qualities fade away. The verse highlights that when form, taste, smell, and touch vanish, space (kha/ākāśa) is said to remain characterized only by sound (nāda).