Shloka 48
ऊर्ध्वदृष्टिमहालिड्री मुखाज्ज्वाला: समुत्सृजन् । विकुर्वन् बहुधा वर्णान् नीलपाण्डुरलोहितान्,उसकी दृष्टि ऊपरकी ओर थी, वह महान् चिह्न धारण किये हुए था। मुखसे आगकी लपटें छोड़ रहा था और अपने अड़ोंसे नील, श्वेत तथा लोहित (लाल) अनेक प्रकारके रंग प्रकट कर रहा था
ūrdhvadṛṣṭir mahāliṅgī mukhāj jvālāḥ samutsṛjan | vikurvan bahudhā varṇān nīlapāṇḍuralohitān ||
Bhīṣma nói: “Với ánh nhìn hướng lên cao và mang một dấu hiệu lớn, khác thường, Ngài phóng ra những ngọn lửa từ miệng. Nhờ năng lực biến hóa, Ngài hiện bày muôn sắc—xanh thẫm, trắng nhợt và đỏ—lộ ra một hình tướng uy nghi, siêu phàm, báo hiệu những quyền lực vượt ngoài thước đo của con người.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary manifestations—flames, upward-fixed gaze, and shifting colors—function as liṅgas (signs) indicating a being or force operating beyond ordinary dharma-bound human capacity. Ethically, it cautions the listener to read such signs with discernment: power and spectacle are not themselves virtue, but they signal a heightened, potentially consequential presence that demands careful response.
Bhīṣma describes a formidable figure whose eyes are turned upward, who bears a prominent distinguishing mark, and who emits flames from the mouth while displaying multiple colors—blue, pale-white, and red—suggesting a terrifying, supernatural or portentous appearance being witnessed or recalled within the Śānti Parva discourse.