Shloka 90
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
कुलशोभाकर ं मूढा: पुत्र॑ त्यक्त्वा क्व यास्यथ । रूपयौवनसम्पन्नं द्योतमानमिव श्रिया,यह सुन्दर बालक तुम्हारे कुलकी शोभा बढ़ानेवाला है। यह रूप और यौवनसे सम्पन्न है तथा अपनी कान्तिसे प्रकाशित हो रहा है। मूर्खो! इस पुत्रको पृथ्वीपर डालकर तुम कहाँ जाओगे?
kulaśobhākaraṃ mūḍhāḥ putraṃ tyaktvā kva yāsyatha | rūpayauvanasampannaṃ dyotamānam iva śriyā ||
Jambuka nói: “Hỡi kẻ ngu! Vứt bỏ đứa con trai này—một báu vật làm rạng danh dòng tộc—rồi các ngươi sẽ đi về đâu? Nó đủ đầy dung mạo và tuổi xuân, rực sáng như được chính phúc lộc soi chiếu.”
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
One must not abandon those under one’s care—especially a child. Dharma requires protection, compassion, and responsibility toward dependents; discarding them is condemned as delusion and moral failure.
Jambuka addresses people who have thrown away a child, scolding them and pointing out the child’s worth and auspiciousness. The verse functions as a sharp ethical rebuke meant to awaken conscience and restore proper conduct.