Shloka 17
हते द्रोणे च भीष्मे च सूतपुत्रे च पातिते । शल्य: पार्थान् रणे सर्वान् निहनिष्यति मारिष,माननीय नरेश! द्रोणाचार्य, भीष्म तथा सूतपुत्र कर्णके मारे जानेपर आपके पुत्रोंके मनमें यह प्रबल आशा हो गयी कि शल्य रणभूमिमें सम्पूर्ण कुन्तीकुमारोंका वध कर डालेंगे
hate droṇe ca bhīṣme ca sūtaputre ca pātite | śalyaḥ pārthān raṇe sarvān nihaniṣyati māriṣa ||
Sañjaya nói: “Tâu bậc quân vương đáng tôn kính! Khi Droṇa và Bhīṣma đã bị giết, và khi Karṇa—người con của kẻ đánh xe—cũng bị hạ, các con trai của bệ hạ nhen lên một niềm hy vọng mãnh liệt: ‘Śalya nhất định sẽ đánh gục mọi người con của Pṛthā trong trận chiến.’”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, even after catastrophic losses, attachment to victory can generate renewed—and often unrealistic—confidence. It underscores the moral and psychological momentum of war: hope can persist as a form of denial, prolonging violence rather than prompting reflection on dharma and the cost of continued conflict.
After the deaths of major Kaurava champions—Droṇa, Bhīṣma, and Karṇa—Sañjaya reports that Dhṛtarāṣṭra’s sons (the Kauravas) place their remaining hope in Śalya, believing he will be able to kill all the Pāṇḍavas on the battlefield.