Dvaipāyana-hrade Duryodhanasya Māyā — Yudhiṣṭhirasya Dharmoktiḥ (Śalya-parva, Adhyāya 30)
अथ स्थितानां पाण्डूनां दीनानां भरतर्षभ | तस्माद् देशादपक्रम्य त्वरिता लुब्धका विभो
atha sthitānāṃ pāṇḍūnāṃ dīnānāṃ bharatarṣabha | tasmād deśād apakramya tvaritā lubdhakā vibho ||
Sañjaya nói: “Hỡi bậc trượng phu của dòng Bharata! Thấy các Pāṇḍava đứng đó trong cảnh khốn sầu, bọn thợ săn—bị lòng tham thúc đẩy—vội vã rút khỏi nơi ấy, hỡi đấng hùng mạnh.”
संजय उवाच
The verse highlights how greed and opportunism (implied by lubdhakāḥ) collapse in the face of visible suffering and danger; it implicitly contrasts noble endurance in adversity with self-interested flight.
Sañjaya reports that the Pāṇḍavas are standing in a dejected state, and the hunters present there hastily leave that location, withdrawing from the scene.