Shloka 32
अध्याय ३: कृपस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛpa’s Counsel to Duryodhana
तस्याश्ववाहान् सुबहूंस्ते निहत्य शितै: शरै: । तमन्वधावंस्त्वरितास्तत्र युद्धमवर्तत,उन सबने शकुनिके बहुत-से घुड़सवारोंको अपने पैने बाणोंसे मारकर बड़ी उतावलीके साथ वहाँ शकुनिपर धावा किया। फिर तो उनमें भारी युद्ध छिड़ गया
tasyāśvavāhān subahūṁs te nihatya śitaiḥ śaraiḥ | tam anvadhāvaṁs tvaritās tatra yuddham avartata ||
Sañjaya nói: Sau khi bắn hạ nhiều kỵ binh của hắn bằng những mũi tên sắc bén, họ lập tức lao nhanh vào Śakuni. Tại đó, cuộc giao tranh bùng lên thành một trận chiến dữ dội.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how warfare rapidly escalates: a successful strike (slaying the horsemen) immediately leads to pursuit and a larger engagement. Ethically, it highlights the self-propelling nature of violence in battle, where tactical aims can intensify conflict rather than conclude it.
The warriors opposing Śakuni first kill many of his mounted troops with sharp arrows, then quickly charge at Śakuni himself. As a result, a major fight breaks out at that spot.