Shloka 62
पर्याप्ता हि वयं तेन सह योधयितुं परान् । राजन! मेरी बात सुनकर अश्वत्थामाने उस विशाल सरोवरकी ओर देखा और करुण विलाप करते हुए कहा--'अहो! धिक्कार है, राजा दुर्योधन नहीं जानते हैं कि हम सब जीवित हैं। उनके साथ रहकर हमलोग शत्रुओंसे जूझनेके लिये पर्याप्त हैं! || ६०-६१ ह$ ।। ते तु तत्र चिरं काल॑ विलप्य च महारथा:
sa jaya uv01ca |
pary01pt01 hi vaya tena saha yodhayitu par01n |
r01jan mer2b b01ta sunkar a5bvatth01m01ne usa vi5b01la sarovara-k2b ora dekh01 aura karu 47a vil01pa karte hue kah01—
"aho dhik-k01ra hai, r01j01 duryodhana nah2b j01nate hai ki ham sab j2bvita hai |
unk13 s01tha rahkar hamlog 5batruo se j6bjhne ke liye pary01pta hai " ||
te tu tatra cira k01la vilapya ca mah01rath01 ||
Sañjaya nói: “Tâu Đại vương, khi ở bên người, chúng ta quả đủ sức giao chiến với quân thù.” Nghe lời ta, Aśvatthāmā nhìn về hồ nước mênh mông ấy, rồi than khóc thảm thiết: “Than ôi, thật hổ thẹn! Vua Duryodhana không biết rằng chúng ta vẫn còn sống. Ở lại cùng người, chúng ta hoàn toàn có thể đương đầu với kẻ địch.” Rồi những đại chiến xa ấy than khóc tại đó rất lâu, và…
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the warrior-ethic of solidarity and duty: the speakers believe that united with their leader they remain capable of resisting the enemy, and it also shows how grief and shame arise when loyalty cannot reach the one to whom it is owed.
Sanjaya reports that, after hearing his statement, Ashvatthaman looks toward a large lake and laments that Duryodhana does not know they are still alive; he insists they are strong enough to fight if they can be with him. The text then notes that the great warriors continue lamenting there for a long time.