Shloka 49
अध्याय २२ — अमर्याद-युद्धवर्णन
Unrestrained Battle Description and Śakuni’s Rear Assault
शब्दश्न तुमुल: संख्ये शराणां पततामभूत् । महावेणुवनस्येव दह्यमानस्य पर्वते,जैसे पर्वतपर जलते हुए विशाल बाँसोंके वनसे प्रकट होनेवाला चटचट शब्द सुनायी देता है, उसी प्रकार युद्धस्थलमें बाणोंके गिरनेका भयंकर शब्द वहाँ गूँज रहा था
śabdaś ca tumulaḥ saṅkhye śarāṇāṁ patatām abhūt | mahāveṇuvanasyeva dahyamānasya parvate ||
Sañjaya nói: “Trong trận ấy, tiếng ầm ầm dữ dội nổi lên từ những mũi tên rơi như mưa—tựa tiếng nổ lách tách vang dội khi một rừng tre lớn trên núi đang bốc cháy.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse offers no direct injunction, but its ethical force lies in vivid war-imagery: the din of arrows is compared to a bamboo-forest fire, suggesting how violence, once set in motion, becomes overwhelming and self-propagating, eclipsing calm judgment.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra the intensity of the fighting: arrows are falling in such numbers that their collective impact produces a terrifying, echoing roar, likened to the crackle of a vast bamboo-grove burning on a mountain.