पीडयित्वा तु राजानं शरैराशीविषोपमै: । अभ्यधावत् पुनर्भीम शरवर्षैरवाकिरत्
pīḍayitvā tu rājānaṃ śarair āśīviṣopamaiḥ | abhyadhāvat punaḥ bhīmaḥ śaravarṣair avākirat ||
Sañjaya nói: Sau khi hành hạ nhà vua bằng những mũi tên như rắn độc, Bhīma lại lao tới và trút xuống ông một cơn mưa tên.
संजय उवाच
The verse highlights the intensity of kṣatriya warfare: once advantage is gained, a warrior presses forward with unwavering force. Ethically, it also invites reflection on how duty-driven action in war can be relentless and effective, yet inseparable from suffering inflicted on others.
Sañjaya describes Bhīma wounding and harassing a king with deadly arrows, then charging again and overwhelming him with a sustained barrage—an escalating attack meant to break the opponent’s resistance.