शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
नातिद्ृष्टमना: सूतो वाक्यसंदिग्धया गिरा | संजयो<हं नरव्यात्र नमस्ते भरतर्षभ
nātīdṛṣṭamanāḥ sūto vākyasaṃdigdhyayā girā | saṃjayo 'haṃ naravyāghra namaste bharatarṣabha janamejaya ||
Vaiśampāyana nói: Người đánh xe Sañjaya, lòng u ám, đã nói trong nước mắt, lời lẽ chập chờn vì do dự: “Hỡi mãnh hổ giữa loài người, hỡi bậc như hùng ngưu của dòng Bharata—hỡi Janamejaya—ta là Sañjaya. Xin cúi lạy ngài.”
वैशम्पायन उवाच
Even in the aftermath of violence and loss, speech is framed by dharma: Sañjaya begins with humility and respectful address, showing that ethical restraint and reverence for rightful authority remain duties amid grief.
Vaiśampāyana reports that Sañjaya, overwhelmed and weeping, introduces himself and offers salutations to King Janamejaya, speaking hesitantly as he prepares to convey painful news and the war’s consequences.