Shloka 52
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
भगवान् भूतनाथके वे गण दर्शन देनेमात्रसे तीनों लोकोंके मनमें भय उत्पन्न कर सकते थे, तथापि महाबली अअभश्रत्थामा उन्हें देखकर तनिक भी व्यथित नहीं हुआ ।। अथ द्रौणिर्धनुष्पाणिरबद्धगोधाड्गुलित्रवान् । स्वयमेवात्मनात्मानमुपहारमुपाहरत्,तदनन्तर हाथमें धनुष लिये और गोहके चर्मके बने दस्ताने पहने हुए द्रोणकुमारने स्वयं ही अपने-आपको भगवान् शिवके चरणोंमें भेंट चढ़ा दिया
atha drauṇir dhanur-pāṇir abaddha-go-dāḍa-gulitravān | svayam evātmanātmānam upahāram upāharat ||
Rồi Aśvatthāmā, con trai của Droṇa—tay cầm cung, mang găng và giáp tay bằng da bò chưa buộc chặt—tự nguyện dâng chính mình làm lễ vật dưới chân Bhagavān Śiva. Dẫu Đấng Chúa Tể của muôn loài chỉ cần hiện thân cũng đủ gieo kinh hãi vào lòng ba cõi, Aśvatthāmā đầy uy lực khi thấy Ngài vẫn không hề nao núng; trái lại, giữa khoảnh khắc quyết liệt khi đạo lý chiến tranh sụp đổ, hắn chọn sự quy phục, đặt thân mình dưới ý chí của Śiva.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the ethical darkness of war, a direct encounter with the divine tests one’s inner state: fear may arise in worlds, yet true resolve expresses itself as surrender and accountability—offering oneself to a higher moral order rather than acting from panic or ego.
Sañjaya describes Aśvatthāmā approaching Śiva armed, yet not trembling at the Lord’s awe-inspiring presence; instead he formally offers himself—his very person—as an offering to Śiva, signaling submission and seeking divine sanction or guidance.