Shloka 32
Dyūta-āhvāna: Śakuni’s Proposal, Vidura’s Warning, and the Summons of Yudhiṣṭhira
Sabhā-parva 51
आसनानि महाहाणि यानानि शयनानि च । मणिकाउ्चनचित्राणि गजदन्तमयानि च,बहुमूल्य आसन, वाहन, रत्न तथा सुवर्णसे जटित हाथीदाँतकी बनी हुए शय्याएँ, विचित्र कवच, भाँति-भाँतिके शस्त्र, सुवर्णभूषित, व्याप्रचर्मसे आच्छादित और सुशिक्षित घोड़ोंसे जुते हुए अनेक प्रकारके रथ, हाथियोंपर बिछाने योग्य विचित्र कम्बल, विभिन्न प्रकारके रत्न, नाराच, अर्धनाराच तथा अनेक तरहके शस्त्र--इन सब बहुमूल्य वस्तुओंको देकर पूर्वदेशके नरपतिगण महात्मा पाण्डुनन्दन युधिष्ठिरके यज्ञमण्डपमें प्रविष्ट हुए थे
āsanāni mahārhāṇi yānāni śayanāni ca | maṇikāñcanacitrāṇi gajadantamayāni ca ||
Duryodhana nói: “Có những ngai ghế vô giá, xe cộ và cả giường nằm—có thứ nạm ngọc và vàng, có thứ làm bằng ngà voi.”
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
Material prosperity and ceremonial grandeur are ethically neutral; their moral impact depends on the observer’s disposition. In the Rājasūya context, gifts should affirm rightful order and alliance, but Duryodhana’s fixation on opulence becomes a doorway to envy, which later drives adharma.
During Yudhiṣṭhira’s Rājasūya-related assembly, kings bring lavish tribute. Duryodhana, observing the extraordinary wealth—precious seats, vehicles, and ivory-and-gold ornamented beds—describes these items as part of the spectacle that intensifies his resentment.