Shloka 32
मन्दानिलसमुद्धूतां मुक्ताबिन्दुभिराचिताम् । महामणिशिलापट्टबद्धपर्यन्तवेदिकाम्,मन्द वायुसे उद्वेलित हो जब जलकी बूँदें उछलकर कमलके पत्तोंपर बिखर जाती थीं, उस समय वह सारी पुष्करिणी मौक्तिकबिन्दुओंसे व्याप्त जान पड़ती थी। उसके चारों ओरके घाटोंपर बड़ी-बड़ी मणियोंकी चौकोर शिलाखण्डोंसे पक्की वेदियाँ बनायी गयी थीं
mandānilasamuddhūtāṃ muktābindubhir ācitām | mahāmaṇiśilāpaṭṭabaddhaparyantavedikām ||
Vaiśampāyana nói: Khi làn gió nhẹ khơi động mặt nước, những giọt nước bắn lên rải trên lá sen, cả hồ như được rắc đầy những hạt ngọc trai. Quanh bờ là các bệ và kè được xây chắc chắn, lát bằng những phiến đá lớn tựa châu ngọc.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers aesthetic narration rather than direct moral instruction; indirectly it highlights the ideal of ordered prosperity—nature and human craftsmanship harmonized—often used in the epic to signal royal power, refinement, and the cultivated environment of a great court.
The narrator describes a lotus-pond whose surface, stirred by a mild breeze, throws up droplets that look like scattered pearls, while the pond’s perimeter is lined with firmly built platforms made from large, gem-like stone slabs—setting the scene of opulence and careful construction.