तत् प्रापतच्चाउ्जलिकेन छित्न- मथास्य कायो निपपात पश्चात् तदुद्यतादित्यसमानतेजसं शरन्नभोमध्यगभास्करोपमम्
tat prāpatac cāñjalikena chinnaṃ athāsya kāyo nipapāta paścāt | tad udyatāditya-samāna-tejasaṃ śarannabho-madhya-ga-bhāskara-upamam ||
Sañjaya nói: Cái đầu ấy, bị chém lìa bởi Añjalika, rơi xuống; rồi sau đó thân thể ông cũng đổ gục. Dáng hình từng ngẩng cao, rực sáng như mặt trời mọc—như mặt trời mùa thu đứng giữa trời—đã bị quật ngã trong khoảnh khắc, cho thấy rằng ngay cả vinh quang rực rỡ nhất của chiến binh nơi chiến địa cũng phải khuất phục trước luật chết chóc nhanh chóng và vô tư.
संजय उवाच
The verse underscores impermanence: even a warrior shining with sun-like brilliance can be felled in a moment. It frames battlefield glory as transient and ultimately subordinate to death’s inevitability.
Sañjaya describes a decisive strike: the opponent’s head is cut off and falls, and then the body collapses. The fallen figure is compared to the autumn sun high in the sky, emphasizing the contrast between radiant stature and sudden downfall.