नृत्यन्निव हि राधेयश्वापहस्तं प्रतापवान् | यैविद्ध: प्रत्यविद्ध्यत् तानेकैकं त्रिगुणै: शरै:,प्रतापी राधापुत्र कर्ण हाथमें धनुष लेकर नृत्य-सा कर रहा था। जिन-जिन योद्धाओंने उसे एक बाणसे घायल किया, उनमेंसे प्रत्येकको उसने तीन गुने बाणोंसे बींध डाला
nṛtyann iva hi rādheyaḥ śvāpa-hastaṁ pratāpavān | yair viddhaḥ pratyaviddhyat tān ekaikaṁ triguṇaiḥ śaraiḥ ||
Sañjaya thưa: Rādheya (Karṇa) dũng mãnh, tay cầm cung, chuyển động trên chiến địa như thể đang múa. Hễ chiến binh nào làm chàng bị thương chỉ bằng một mũi tên, chàng liền đáp trả từng kẻ một, xuyên thấu họ bằng loạt tên gấp ba lần.
संजय उवाच
The verse underscores the kṣatriya battlefield code: swift, proportionate retaliation and unwavering courage. It also portrays how mastery in war can appear effortless—‘like a dance’—even amid lethal conflict.
Sañjaya describes Karna’s dynamic fighting: with bow in hand he maneuvers as if dancing, and for every warrior who wounds him with one arrow, he responds by piercing that warrior with a triple set of arrows, one by one.