Shloka 14
भीष्मस्य दुर्योधनं प्रति उपालम्भः
Bhīṣma’s Reproof to Duryodhana
नदन्तो विविधान् नादान् मेघा इव सविद्युत:,पर्वताग्रैश्व वृक्षेश्न निजघ्नुस्ते महागजान् । वे भाँति-भाँतिकी गर्जना करते हुए बिजलीसहित मेघोंके समान शोभा पाते थे। बाण, शक्ति, ऋष्टि, नाराच, भिन्दिपाल, शूल, मुद्गर, फरसों, पर्वतशिखर तथा वृक्षोंका प्रहार करके वे गजारोहियों तथा विशाल गजोंका वध करने लगे
nadanto vividhān nādān meghā iva savidyutaḥ | parvatāgraiś ca vṛkṣaiś ca nijaghnus te mahāgajān ||
Sañjaya nói: “Gầm rống đủ thứ tiếng, họ trông như mây giông có chớp. Vung cả đỉnh núi và thân cây làm vũ khí, họ bắt đầu giết những con voi lớn.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily serves as battlefield narration rather than moral instruction: it highlights the overwhelming, storm-like force of warriors in war, implicitly reminding the listener of war’s destructive power and the peril faced by even the mightiest (such as great elephants).
Sañjaya describes combatants roaring loudly and appearing like lightning-filled storm clouds; in the chaos of battle they use massive improvised weapons—mountain-peaks and trees—to strike down and kill great elephants.