भीष्म-युधिष्ठिर-संमर्दः
Bhīṣma’s Pressure on Yudhiṣṭhira; Śikhaṇḍī’s Approach; Evening Withdrawal
स तैर्विकर्णस्य रथात् पातयामास वीर्यवान् | ध्वजं सूतं हयांश्वैव नृत्यमान इवाहवे,भारत! तदनन्तर रथियोंमें श्रेष्ठ पराक्रमी अभिमन्युने विकर्णके ऊपर सर्पके समान आकारवाले चौदह भयंकर भल्ल चलाये और उनके द्वारा विकर्णके रथसे ध्वज, सारथि और घोड़ोंकोी मार गिराया। उस समय वह युद्धमें नृत्य-यसा कर रहा था
sa tair vikarṇasya rathāt pātayāmāsa vīryavān | dhvajaṃ sūtaṃ hayāṃś caiva nṛtyamāna ivāhave bhārata |
Sañjaya nói: Hỡi Bharata, Abhimanyu dũng mãnh, bằng những mũi tên ấy, đã đánh rơi khỏi chiến xa của Vikarna cờ hiệu, người đánh xe và đàn ngựa—tựa như chàng đang múa giữa chiến trường.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma expressed as disciplined martial excellence: in war, a warrior uses skill and presence of mind to neutralize the opponent’s fighting capacity (banner, charioteer, horses), showing resolve and strategic clarity amid chaos.
Sañjaya describes Abhimanyu’s prowess in battle: he strikes Vikarṇa’s chariot components—its standard, charioteer, and horses—so they fall, and he appears to move with such mastery that it looks like he is ‘dancing’ on the battlefield.