Shloka 92
Vāsudeva-Māhātmya: Duryodhana’s Inquiry and Bhīṣma’s Theological Account of Keśava
तत् कृष्णकोपोदयसूर्यबुद्धं क्षुरान्ततीक्ष्णाग्रसुजातपत्रम् । तस्यैव देहोरुसर: प्ररूढं रराज नारायणबाहुनालम्,श्रीकृष्णके क्रोधरूपी सूर्योदयसे वह कमल विकसित हुआ था। उसके किनारे छूरेके समान तीक्ष्ण थे। वे ही मानो उसके सुन्दर दल थे। भगवानके श्रीविग्रहरूपी महान् सरोवरमें ही वह बढ़ा हुआ था और नारायणस्वरूप श्रीकृष्णकी बाहुरूपी नाल उसकी शोभा बढ़ा रही थी
tat kṛṣṇakopodayasūryabuddhaṃ kṣurāntatīkṣṇāgrasujātapatram | tasyaiva dehorusarāḥ prarūḍhaṃ rarāja nārāyaṇabāhunālam ||
Sañjaya thưa: “Đóa sen ấy—được đánh thức bởi bình minh của cơn thịnh nộ nơi Kṛṣṇa—đã nở bung, với những cánh có mép sắc như dao cạo. Nó chỉ lớn lên trong hồ nước mênh mông là chính thân thể thần linh của Ngài; và vẻ đẹp của nó càng rạng rỡ nhờ cuống sen là cánh tay của Nārāyaṇa—chính cánh tay của Śrī Kṛṣṇa.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames Kṛṣṇa’s anger as purposeful, divine energy in the service of dharma: even wrath, when rooted in the Supreme and directed toward protecting righteousness, becomes a sacred force rather than mere personal passion. The imagery also reinforces Kṛṣṇa’s identity with Nārāyaṇa, inviting devotion and reverence amid the violence of war.
Sañjaya poetically describes a fearsome, radiant manifestation associated with Kṛṣṇa’s rising anger. Using an extended lotus metaphor—sunrise awakening the lotus, razor-sharp petals, a vast lake as the Lord’s body, and the arm as the stalk—he conveys both beauty and lethal power, fitting the battlefield context where divine intervention and intense resolve are unfolding.