दुर्योधनश्चतुःषष्ट्या शल्यश्ल नवभि: शरै: । सैन्धवो नवभिश्लैव शकुनिश्चापि पञ्चभि:
sañjaya uvāca |
duryodhanaś catuḥṣaṣṭyā śalyāñ śarair navabhiḥ | saindhavo navabhiś caiva śakuniś cāpi pañcabhiḥ ||
Sañjaya nói: Duryodhana bắn Śalya sáu mươi bốn mũi tên; vua xứ Sindhu (Jayadratha) cũng bắn chín mũi; và Śakuni nữa, bắn năm mũi. Lời thuật ấy cho thấy trong cơn cuồng loạn của chiến địa, ngay cả đồng minh cũng có thể bị xô đẩy đến chỗ công kích lẫn nhau—một sự sụp đổ của đạo lý do mê loạn, kiêu mạn và đà chiến tranh nuốt chửng mọi điều.
संजय उवाच
The verse highlights how war’s chaos and the dominance of anger and pride can erode discernment, leading to ethically disastrous acts—even against one’s own side—illustrating the Mahābhārata’s warning about adharma multiplying through violence.
Sañjaya reports a moment in the battle where Duryodhana shoots Śalya with sixty-four arrows, while Jayadratha (Saindhava) shoots him with nine and Śakuni with five, emphasizing the intensity and confusion of the fighting.