Shloka 3
अक्षरब्रह्मयोग (Akṣara-Brahma-Yoga) — Knowledge of the Imperishable, Prakṛti, and Devotion
श्रीभगवान् बोले--कर्मसंन्यास और कर्मयोग--ये दोनों ही परम कल्याणके करनेवाले हैं, परंतु उन दोनोंमें भी कर्मसंन्याससे कर्मयोग साधनमें सुगम होनेसे श्रेष्ठ हैः ।। ज्ञेयः स नित्यसंन्यासी यो न द्वेष्टि न काडक्षति । निर्दन्दी हि महाबाहो सुखं बन्धात् प्रमुच्यते,हे अर्जुन! जो पुरुष न किसीसे द्वेष करता है और न किसीकी आकांक्षा करता है, वह कर्मयोगी सदा संन््यासी ही समझनेयोग्य है;* क्योंकि रागदद्वेषादि द्वन्दोंसे रहित पुरुष सुखपूर्वक संसारबन्धनसे मुक्त हो जाता है
jñeyaḥ sa nityasaṃnyāsī yo na dveṣṭi na kāṅkṣati | nirdvandvo hi mahābāho sukhaṃ bandhāt pramucyate ||
Đức Thế Tôn phán: “Hãy biết người ấy là bậc xuất ly thường hằng—người không ghét bỏ ai và cũng không thèm khát điều gì. Hỡi bậc đại dũng! Vì người không bị trói buộc bởi các cặp đối đãi (ưa–ghét, được–mất) thì dễ dàng được giải thoát khỏi xiềng xích thế gian.”
अर्जुन उवाच
Educational Q&A
True renunciation is primarily internal: one who neither hates nor craves is to be regarded as an ever-renunciant. Freedom from the push-pull of opposites (likes/dislikes, gain/loss) makes liberation from bondage easy, even amid action.
In the Gita discourse on the battlefield, the teaching clarifies that the spiritual goal is not merely abandoning work, but abandoning attachment and aversion. Arjuna is instructed that equanimity and non-reactivity are the marks of genuine renunciation.