यावन्न ते चमू: सर्वा: शरै: संनतपर्वभि: | नाशयत्यर्जुनस्तावत् संधिस्ते तात युज्यताम्,“तात! जबतक अर्जुन झुकी हुई गाँठवाले बाणोंद्वारा तुम्हारी सारी सेनाका विनाश नहीं कर डालते हैं, तभीतक उनके साथ तुम्हारी संधि हो जानी चाहिये
yāvanna te camūḥ sarvāḥ śaraiḥ sannatapārvarbhiḥ | nāśayatyarjunastāvat sandhiste tāta yujyatām ||
Sañjaya nói: “Hỡi con yêu, trước khi Arjuna dùng những mũi tên—những cán tên có khớp cong xuống—mà tiêu diệt toàn bộ đạo quân của con, hãy lập hòa ước với chàng. Trước khi diệt vong trở nên không thể tránh, hãy chọn hòa giải thay cho kiêu mạn dẫn đến tàn sát.”
संजय उवाच
The verse urges timely peace-making: when destruction is foreseeable, ethical and prudent leadership seeks reconciliation rather than allowing pride and hostility to culminate in mass slaughter.
Sañjaya warns the Kuru side (addressing the king as “tāta”) that Arjuna’s prowess will annihilate their forces; therefore, before the army is wiped out, they should pursue a treaty (sandhi) with him.