Shloka 42
सर्वस्मिन् मानुषे लोके वेत्त्येको हि धनंजय: । कृष्णो वा देवकीपुत्रो नान्यो वेदेह कश्चन,“इस संसारमें ऐसा पराक्रम करनेवाला दूसरा कोई नहीं है। आग्नेय, वारुण, सौम्य, वायव्य, वैष्णव, ऐन्द्र, पाशुपत, ब्राह्म, पारमेष्ठ्य, प्राजापत्य, धात्र, त्वाष्ट, सावित्र और वैवस्वत आदि सम्पूर्ण दिव्यास्त्रोंको इस समस्त मानव-जगतूमें एकमात्र अर्जुन अथवा देवकीनन्दन भगवान् श्रीकृष्ण जानते हैं। दूसरा कोई यहाँ इन अस्त्रोंको नहीं जानता है
sarvasmin mānuṣe loke vetty eko hi dhanañjayaḥ | kṛṣṇo vā devakīputro nānyo vedeha kaścana ||
Sañjaya nói: “Trong toàn cõi nhân gian, chỉ có một người thật sự biết điều ấy—Dhanañjaya (Arjuna); hoặc là Kṛṣṇa, con của Devakī. Ngoài ra, không ai ở đây có được tri thức ấy.”
संजय उवाच
Educational Q&A
True power in dharmic warfare is inseparable from rare knowledge and self-mastery; the capacity to wield extraordinary means (such as divine weapons) should rest only with those uniquely qualified—here, Arjuna or Kṛṣṇa.
Sañjaya, narrating events to Dhṛtarāṣṭra, emphasizes that among humans only Arjuna—or Kṛṣṇa, Devakī’s son—possesses the exceptional knowledge/competence being referenced, highlighting their unmatched stature on the battlefield.