Shloka 8
इत्युक्त: प्रत्युवाचैनं प्रहसन्निव पाण्डव: । विघ्नकर्ता मया वार्य इति मे व्रतमाहितम्,उसके ऐसा कहनेपर पाण्घुपुत्र अर्जुनने उसे हँसते हुए-से इस प्रकार उत्तर दिया --नरेश्वर! मेरे बड़े भाईने मेरे लिये इस व्रतकी दीक्षा दिलायी है कि जो मेरे मार्गमें विघ्न डालनेको उद्यत हो, उसे रोको। निश्चय ही यह बात तुम्हें भी विदित है। अतः तुम अपनी शक्तिके अनुसार मुझपर प्रहार करो। मेरे मनमें तुमपर कोई रोष नहीं है”
ity uktaḥ pratyuvācainaṃ prahasann iva pāṇḍavaḥ | vighnakartā mayā vārya iti me vratam āhitam ||
Được nói như vậy, Pāṇḍava (Arjuna) đáp lại, như thể mỉm cười: “Kẻ nào toan cản đường ta thì ta phải ngăn lại—đó là lời thệ nguyện đã được đặt lên ta. Vậy hãy đánh ta theo sức ngươi; trong lòng ta không có giận dữ với ngươi.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A warrior’s action can be ethically grounded when it is performed as a vowed duty rather than from personal anger: Arjuna frames resistance to obstruction as an enjoined vrata, emphasizing restraint, clarity of purpose, and absence of malice.
In the Ashvamedha campaign setting, Arjuna is challenged or confronted; he responds calmly—almost smiling—that his vow requires him to stop anyone who blocks his path, and he invites the other party to strike according to their strength while declaring he bears no personal resentment.