Shloka 46
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
जिज्ञासुह्दोष पुत्रस्य बलस्य तव कौरव: । संग्रामे युद्धातो राजन्नागत: परवीरहा,“राजन! तुम इनके पुत्र हो। ये शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले कुरुकूलतिलक अर्जुन संग्राममें जूझते हुए तुम-जैसे बेटेका बल-पराक्रम जानना चाहते थे। वत्स! इसीलिये मैंने तुम्हें युद्धके लिये प्रेरित किया है। सामर्थ्यशाली पुत्र! तुम अपनेमें अणुमात्र पापकी भी आशंका न करो
jijñāsuḥ doṣa-putrasya balasya tava kauravaḥ | saṅgrāme yuddhato rājann āgataḥ paravīrahā ||
Vaiśaṃpāyana nói: “Tâu Đại vương, ngài là con của Doṣa. Arjuna, kẻ diệt trừ các dũng tướng địch, bậc rạng danh dòng Kuru, sau khi giao chiến nơi chiến địa đã trở về, vì muốn biết sức mạnh và oai dũng của ngài. Bởi vậy, hỡi đứa trẻ yêu dấu, ta đã thúc giục ngài bước vào trận chiến. Hỡi người con hùng mạnh, chớ bận lòng dù chỉ một mảy may về tội lỗi trong việc này.”
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames battle, when undertaken in the proper role and purpose, as compatible with dharma: the addressee is urged to act without moral paralysis, being told not to fear even a trace of sin when fulfilling the duty expected of a capable son and warrior.
Vaiśaṃpāyana reports that Arjuna has returned from fighting and is eager to assess the addressee’s strength (as Doṣa’s son). Because of this desire to test/know the son’s prowess, the speaker explains why the youth was encouraged to enter combat.