Shloka 41
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
वैशमग्पायन उवाच प्रायोपविष्टे नृपती मणिपूरेश्वरे तदा । पितृशोकसमाविष्टे सह मात्रा परंतप,वैशम्पायनजी कहते हैं--शत्रुओंको संताप देनेवाले जनमेजय! पिताके शोकसे संतप्त हुआ मणिपुरनरेश बभ्रुवाहन जब माताके साथ आमरण उपवासका व्रत लेकर बैठ गया, तब उलूपीने संजीवनमणिका स्मरण किया। नागोंके जीवनकी आधारभूत वह मणि उसके स्मरण करते ही वहाँ आ गयी
Vaiśaṃpāyana uvāca: prāyopaviṣṭe nṛpatī Maṇipūreśvare tadā | pitṛśoka-samāviṣṭe saha mātrā parantapa ||
Vaiśaṃpāyana nói: Bấy giờ, hỡi kẻ thiêu đốt quân thù, Janamejaya, khi vua xứ Maṇipura—bị nỗi đau mất cha nhấn chìm—ngồi xuống cùng mẹ, đã thệ nguyện tuyệt thực cho đến chết, thì Ulūpī nhớ đến Saṃjīvanamaṇi, viên bảo châu duy trì sinh mệnh của loài Nāga; và ngay khoảnh khắc nàng hồi tưởng, bảo châu ấy liền hiện đến nơi đó.
वैशमग्पायन उवाच